มันไม่ง่ายสำหรับฉันและเธอ

” เป็นอะไร ทำไมร้องไห้ “
ฉันถามน้องด้วยความห่วงใย
” ไม่รู้เหมือนกัน มันเหนื่อย มันคิดมาก ไม่รู้ว่าอ่านหนังสือไป จะเอ็นท์ติดได้รึเปล่า “
เสียงน้องสาวพูดปนสะอื้น
” เครียดใช่เปล่า ไม่เป็นไรๆ “
ฉันบอก

…
ตอนเราเป็นทารกตัวแดงๆนั้น สิ่งที่ท้าทายของเราก็คือการกินนมโดยไม่สำลัก
พอโตขึ้นเป็นเด็กตัวน้อยๆ การกินนมไม่ได้ยากอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ยากกว่านั้นก็คือการเดินด้วยสองเท้า ไม่ให้ล้ม
ต่อมาเราต้องเริ่มส่งเสียงเป็นคำที่มีความหมาย อย่าง ” แม่ ” “ พ่อ ” เราต้องตั้งฟัง และต้องพยายามเลียนเสียงด้วย
เมื่อกิน เดิน พูดได้แล้ว เราก็อยากเคลื่อนที่ให้เร็วกว่าที่เป็นอยู่ ถึงตอนนี้เราเริ่มขี่จักรยาน แน่นอน ต้องมีเลือดตกยางออก
พอโตขึ้นเราต้องเริ่มดูแลชีวิตน้อยๆของเราเองบ้าง การรู้เวลาก็สำคัญเหมือนกัน เราจึงต้องดูนาฬิกาให้เป็น เฮ้ย มีตั้งสามเข็ม ยากชะมัด
แต่พอเรียนเลขเราว่าเรื่องบัญญัติไตรยางค์ มันสุดยอดกว่าอีก ยากกกกกมาก
เริ่มเข้าวัยรุ่น ปัญหาไม่ใช่เรื่องการเรียนแล้ว แต่เราต้องการการยอมรับจากเพื่อนๆ
รักข้างเดียวก็เจ็บปวดเหมือนกัน กลัวจะไม่ได้รับรักตอบ
การเอนทรานซ์ มันทรมานเหลือเกิน ต้องขยัน ขยัน และขยัน
พอเริ่มหัดขับรถ หวาดเสียว ตกใจ กลัวชนชะมัด
ทำ Thesis อดหลับ อดนอน โคตรลุ้น จะผ่านมั้ย เกรดจะดีมั้ย
พออกหัก ก็รู้สึกเหมือนกับว่าแทบจะทานทนไม่ได้ ร้องไห้ตลอดเวลา
ชีวิตตอนทำงานนี่ยากกว่าอีก พิสูจน์ตัวเองกับเจ้านาย พิสูจน์ตัวเองกับเพื่อนร่วมงาน และต้องพิสูจน์ตัวเองกับตัวเองด้วย
…

” ร้องไห้เถอะ สิ่งนั้นมันยากจริงๆนี่นา นุ่นไม่ได้อ่อนแอหรอก “ ฉันตบไหล่น้องเบาๆ