กูเข้าใจ

เข้าใจ คำนี้คือความรู้สึก ไม่ใช่ความคิด

เราเพิ่งเข้าใจเมื่อเข้านี้เอง อย่างถ่องแท้ อย่างถ่องแท้ อย่างถ่องแท้ ว่า
คำว่า ” เข้าใจ ” คือความรู้สึก ไม่ใช่ความคิด

แต่ก่อนเราพูดว่า ” กูเข้าใจ ”
เวลาเพื่อนเล่าความรู้สึกเศร้า เพราะเพื่อนอกหักจากผู้ชายที่รักมาก
“ กูเข้าใจว่ะมึง ใจเย็นๆ ”
กูรู้ว่ากูเข้าใจว่ามึงรู้สึกยังไง แต่กูไม่เคยรู้สึกแบบนั้น
กูเลยคิดภาพตาม แล้วคิดว่าถ้าเป็นตัวเองจะรู้สึกยังไงบ้าง
ใช่เม่งเศร้ามากจริงๆ

แต่เข้าใจมันลึกกว่านั้น
เวลาเราเข้าใจใครจริงๆ
( อาจจะต้องมีคำที่ลึกกว่านี้รึเปล่าไม่รู้ อาจจะเป็น ” เข้าถึงใจ ” )
เราไม่ต้องคิดนี่หว่า
มันมีบางอย่างที่เรารู้สึกว่าเราเข้าใจจริงๆ
อย่างถ้าเพื่อนบอกว่ากูทะเลาะกับพ่อแม่มาว่ะ โคตรเซ็งเลย
เฮ้ย อันนี้กู ( โคตร ) เข้าใจ กูเคย กูมีประสบการณ์
กูไม่ต้องคิดภาพแทนเป็นมึง
ใช่เม่งโคตรรู้สึกเสียใจ เซ็ง เบื่อ รำคาญ อึดอัด อาจจะกรี๊ด หนีออกจากบ้าน

กูเข้าใจ กูเข้าใจ กูโคตรอินนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!!!เลย

แต่ก่อนจะพูดว่ากูเข้าใจ กูเข้าใจ
แต่เมื่อไม่นานมานี้ ถ้าเราไม่ได้เข้าใจจริงๆ เราจะพูดว่า
“ กูขอโทษว่ะมึง กูนึกออก แต่กูไม่ได้เข้าใจมันจริงๆ
กูเข้าใจเท่าที่สมองและประสบการณ์ที่กูเคยมี แต่กูพยายามเข้าใจนะเว๊ย ”
เพราะเราว่าการเข้าใจใครบางคน มันเหมือนร่วมรู้สึกไปด้วยจริงๆ
มันไม่ต้องมีเหตุผลทุกครั้ง เมื่อเราเข้าใจอะไรบางอย่าง เราจะไม่มีคำถาม
เพราะเราเข้าใจมันแล้วจริงๆ
เราจะรู้สึกแบบไม่ต้องคิดตามเลย
เข้าใจ คำนี้คือความรู้สึก ไม่ใช่ความคิด

ไม่ต้องการคำถาม คำตอบ
ไม่ต้องการเหตุผล

สมมุติฐานนี้อาจจะใช่
ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่รู้สึกว่าการเข้าใจอะไรซักอย่างอาจจะต้องมีประสบการณ์ร่วม
ยกตัวอย่างเช่น

เราเข้าใจการเป็นพี่สาว มีน้องชาย น้องสาวมันเป็นยังไง
แต่เราไม่อาจเข้าใจถึงการเป็นลูกคนเดียวได้
เพราะเราไม่ได้เป็นลูกคนเดียว เราเป็นพี่คนโตที่มีน้องชาวหนึ่งคน น้องสาวหนึ่งคน

เราเข้าใจว่าคนไทยใช้ชีวิตยังไง มีความเชื่ออะไร เคารพในอะไร
แต่เราไม่อาจเข้าใจคนฝรั่งได้
เพราะเราใช้ชีวิตมาแบบไทยๆ(ปนจีนบ้าง) อยู่ในไทย มีคนแวดล้อมเป็นคนไทย

เราเข้าใจคนกลัวสัตว์อะไรมากๆ แบบกรี๊ดแตก วิ่งหนีสุดๆ
บ้าได้แม้สัตว์ตัวนั้นอยู่ไกลโคตร
แต่เราไม่อาจเข้าใจคนกลัวความสูง
เพราะเรากลัวแมลงสาบมาก โคตรโคตร กรี๊ดแตกได้ แต่เราเฉยๆกับการขึ้นที่สูง

อาจจะจริงแฮะ
ตามสมมุติฐาน

เรามีเพื่อนที่เป็นลูกคนเดียวหลายคน
เราฟังมันเล่าถึงครอบครัว พ่อแม่เลี้ยงมายังไง เหงายังไง
แต่เราก็ไม่เข้าใจความรู้สึกการเป็นลูกคนเดียวอยู่ดี (หมายถึงในความรู้สึกอะนะ)

เราเรียนรู้ประวัติศาสตร์ฝรั่ง เรียนรู้วัฒนธรรมฝรั่ง เรียนรู้วิธีคิดฝรั่ง แต่เราก็ไม่เข้าใจ
แต่เราก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของการเป็นฝรั่งอยู่ดี

เรารู้ว่าจักโรคกลัวความสูง เราสนิทกับคนกลัวความสูง
แต่เราก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนกลัวความสูงอยู่ดี
(เรานี่ตัวชอบเล่นพวกสูงๆเลย คลั่งไคล้สุดๆเลยอะ)

เหมือนกับคิดตามได้ แต่รู้สึกตามไม่ได้
เพราะความรู้สึกมันต้องเกิดเองน่ะ มันสร้างไม่ได้

นั่นถึงเป็นเหตุผลว่าเวลาเราเข้าใจอะไรจริงๆ
เราจะไม่สงสัย ไม่หงุดหงิด ไม่รำคาญ เราจะเปิดกว้าง ยอมรับ
มันอัตโนมัติ Reaction ของคำว่าเข้าใจ

เรารู้ว่าเราไม่สามารถเข้าใจทุกอย่างได้
เพราะเรารู้ว่าทุกอย่าง ทุกสิ่ง มีเหตุผล มีเบื้องหลัง และคนทุกคนก็มีความคิดของตัวเอง
เราจึงพยายามทำตัวให้…ใกล้คำว่าเข้าใจมากที่สุด
โดยการเงี่ยหูฟังสิ่งที่เค้าไม่ได้พูดออกมา ฟังอย่างตั้งใจ
ก่อนจะตัดสินอะไรจากประสบการณ์ที่น้อยนิด และสมองอันเล็กจิ๋ว นั่นน่าจะดีที่สุด

การไม่เข้าใจอาจจะไม่ใช่ปัญหาเลย
ถ้ามีคำว่าพยายามเข้าใจ นำหน้ามา