เกือบจะโรแมนติกอยู่แล้วเชียว

 

 

ห้องนอนแบบสตูดิโอ ( Studio ) ที่รวมห้องนอน ห้องน้ำ และห้องครัว อยู่ในห้องเดียวกันนั้น

แต่ห้องนี้มีบันไดเล่นระดับแยกห้องน้ำ กับห้องครัวให้แบ่งเป็นสัดส่วนจากห้องนอน

ไฟสีส้มนวลสว่างทั่วห้อง อุณหภูมิอบอุ่นกำลังดี จากเครื่องทำความร้อน

อากาศข้างนอกหนาวจนต้องซุกตัวในผ้าห่มนวมอันหนานุ่ม

บรรยากาศของหน้าหนาวมาเยี่ยมเยียน

เสียงรอบตัวดูเงียบสงบดี  โรแมนติกเหลือเกิน

ผู้หญิงเจ้าของห้อง กำลังอารมณ์ดีอย่างประหลาด

เปิดเพลงสำนวนอังกฤษคลอตามช้าๆ เบาๆ

เวลานี้ต้องจิบชาเท่านั้น ถึงจะเข้ากัน เธอคิด

เธอตัดสินใจจะจิบชาที่คลับคล้ายคลับคราว่าจะเป็นชาอังกฤษ

ถ้าเธอไม่เข้าใจผิดละก็ เธอไม่ค่อยมั่นใจ

ก่อนอื่นใดต้องต้มน้ำร้อนก่อน นั่นคืนกระบวนการแรกสุดของการตระเตรียมชา

เธอลุกขึ้นจากโต๊ะเขียนหนังสือตัวกะทัดรัดที่แสงส่องไม่ค่อยจะถึง

เธอฮัมเพลงเบาๆ ในขณะลงบันไดต่างระดับสามขั้นเล็กๆ ตรงไปยังห้องครัว

 

ก่อนเปิดไฟ

มีเสียง

“ ครึด ครึด ครึด ”

จากห้องครัว เธอเงี่ยหูฟัง

เสียงนั้นหายไปภายในสองวินาที  และเริ่มต้นใหม่

“ ครึด ครึด ครึด ครึด ”

เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่ก็ไม่เบามาก

 

เธอเริ่มหวั่นกลัว

เธอตัดสินใจเปิดไฟก่อนเป็นอันดับแรก เธอต้องใช้ประสาทสัมผัสทางตา ช่วยตัดสินใจ

 ” ครึด ครึด ครึด ครึด…..ครึด ครึด……………………..ครึด ครึด ครึด ”

เสียงนั้นต่อเนื่องมาครึ่งนาทีแล้ว

อะไรอะ เสียงอะไร เธอคิด

มันอยู่ตรงเตาอบ ไม่ใช่สิ มันอยู่ในเตาอบ เธอคิด

 

อาจจะเป็น ” หนู “

สิ่งแรกที่แว๊บขึ้นมาในหัวเธอ

 

เหนือเตาอบมีสวิตซ์สามอัน อันซ้ายเป็นสวิตซ์ไฟ ( รวมถึงแสงสว่างในเตาอบด้วย )

อันที่สองเป็นระยะเวลาของการอบอาหาร

อันสุดท้ายเป็นอุณหภูมิ

ฉันไม่อยากกินหนูอบหรอก ถ้ามันเป็นหนูจริงๆ เธอคิด

“ ครึด……………………..ครึด ครึด ครึด ”

เสียงนั้นเร่งเธอให้ต้องตัดสินใจอะไรซักอย่าง

รวมทั้งเร่งเธอให้หวาดกลัวขึ้นไปอีก

เธอต้องเอื้อมมือให้ใกล้สวิตซ์มากที่สุด

เพราะตัวเธออยู่ไกลจากเตาอบมาก มากเท่าที่เธอจะวิ่งกลับไปทัน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น

เธอเลือกหมุนสวิตซ์อันซ้ายสุดแน่นอน

วินาทีนั้น เวลาเกือบหยุดหมุน หัวใจเธอเต้นถี่กว่าคนวิ่งแข่งหนึ่งร้อยเมตร

ไฟสว่าง!!!

 

เสียงนั้นเงียบลงทันใด…

หัวใจหยุดเต้นชั่วขณะ

เธอมองเข้าไปในเตาอบ กวาดตาดูอย่างถ้วนถี่

ผนังสีดำสี่ด้าน ถาดสี่ดำวางอยู่

ไม่มี ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรเลย เธอคิด

เสียงหายไปแล้ว แต่ความหวาดกลัวยังอยู่

เธอรออยู่สิบวินาที

สมองเริ่มสร้างภาพต่างๆนานา

เธอตัดสินใจจะดับไฟ แล้วกลับไปซุกตัวในผ้าห่ม น่าจะดีกว่า

ไม่กินแล้ว ชาเชออังกฤษ

 

เธอเอื้อมมือที่เย็น แตะสวิตซ์ดับไฟอย่างรวดเร็ว

“ ครึด ครึด…..ครึด ครึด ”

 

เธอกลับหลังหัน

วิ่งกลับเตียงนอน เร็วที่สุด

กระโดดขึ้นเตียง คว้าผ้าห่มห่มตัว

หัวใจเต้นเร็วกว่าเดิมสามสิบห้าเท่า

เงี่ยหูฟังเสียงนั้น อย่างไม่มีทางเลือก

 

“ ครึด……………………..ครึด ครึด ครึด ”

 

 
.